روى همين اصل ، اگر ما علامه طباطبايى را با توجه به نوع تحوّل فكرى - معنوى كه در حوزه‌هاى علميه و در تربيت گروهى از نخبگان به وجود آورد ، يكى از مصاديق بارز « يك امت » و « احياگر نفوس » در عصر خود بدانيم و بناميم ، سخن گزافى نگفته‌ايم . بىترديد مقام علمى و معنوى استاد بزرگوار در آن‌چنان مرتبه‌اى از اوج و برترى قرار دارد كه بنان و بيان يك شاگرد كوچك آن بزرگوار ، در اين زمينه هرگز نمىتواند حتى گوشه‌اى از چگونگى شخصيت و الا و جامع‌الاطراف او راترسيم كند ، نشان دهد و روشن سازد ، ولى اشاره‌اى كوتاه به چگونگى بُعد فرهنگى شخصيت استاد ، با توجه به تهيه و تنظيم مجموعه كامل آثار فارسى ايشان در 24 جلد ، توسط اين‌جانب ، بىمناسبت نخواهد بود . . . . تواضع و فروتنى استاد در بيان مسايل علمى در آن‌چنان مرحله‌اى قرار داشت كه انسان وقتى در محضر ايشان مىنشست و سكوت مطلق ايشان را مىديد ، نخست فكر مىكرد كه با عالمى معمولى و عادى روبه‌رو است ! ، ولى وقتى پرسشى توسط يكى از شاگردان ، در يكى از زمينه‌هاى : علمى ، فلسفى ، قرآنى ، عرفانى و غيره مطرح مىشد ، درياى بىكران علوم قرآنى و فرهنگ موّاج اسلامى و فلسفهء صدرايى ، آن‌چنان به حركت در مىآمد كه موجب شگفتى حضّار مىشد و تشنگان محضرش را سيراب مىكرد ، و اين نشان‌دهندهء گوشه‌اى از ويژگىهاى فرهنگى استاد مىتواند باشد . به نظر راقم اين سطور ، در ميان شخصيت‌هاى تربيت يافته در حوزه‌هاى علميه قم و نجف ، كم‌تر شخصيتى ديده مىشود كه مانند علامهء بزرگوار ، جامع همهء علوم و فنون ، به معنى واقعى كلمه باشد . البته